το δώρο

11 12 2017
“sky flourishes” phot@rt by Aeglie

“sky flourishes” phot@rt by Aeglie

Μυρίζω στα χέρια μου την καινούργια κρέμα χεριών που μου χάρισε η Lyn. Είναι το πρώτο δώρο που παίρνω στα χέρια μου για τα φετινά γενέθλια.

Κόλλησα στο Heathrow. Η χτεσινή πτήση ακυρώθηκε. Έκλεισα ένα τελευταίο δωμάτιο που βρήκα σε ένα B&B, αλλά ως να βγω από το αεροδρόμιο η ώρα είχε πάει κοντά στα μεσάνυχτα, η ουρά ήταν ατελείωτη στην αναμονή των ταξί και το κρύο έτσουζε. Χωρίς δεύτερη σκέψη γύρισα στις αίθουσες αναμονής του αεροδρομίου. Βρήκα μια σχετικά ζεστή γωνιά στους πάνω ορόφους – το ισόγειο ήταν παγωμένο – και προσπάθησα να επικοινωνήσω για την ακύρωση του δωματίου. Δεν τα κατάφερα.

Το πρωί πήρα μήνυμα από την αεροπορική εταιρία ότι και η σημερινή πτήση ακυρώνεται. Ζήτησα έναν δυνατό καπουτσίνο από το Costa. Κοίταξα στο διαδίκτυο τι μπορώ να κάνω για επανακράτηση. Μπήκα πάλι σε μια ουρά με άλλους επιβάτες με ακυρωμένες τις πτήσεις τους, μήπως πάρω κάποια χρήσιμη πληροφορία. Οι ανακοινώσεις επέμεναν: εάν η πτήση σας ακυρώθηκε, αφήστε το αεροδρόμιο και κάνετε καινούργια κράτηση online.

Κάποια στιγμή ένιωσα δυσφορία. Αυτή η αίσθηση δεν μου αρέσει. Λίγο αν ξεφύγω από τη δόνηση της χαράς της ζωής, ρωτώ τον εαυτό μου: τι κάνω εγώ εδώ; Βγήκα έξω, πήρα ταξί, πήγα να βρω το δωμάτιο που είχα κλείσει για χτες.

Απόλαυσα μια θαυμαστή διαδρομή. Η βροχή ταιριάζει τόσο πολύ στη βρετανική εξοχή. Το δωμάτιο με περίμενε. Και οι οικοδεσπότες κατανόησαν απολύτως τις περιστάσεις, που με οδήγησαν στη χτεσινή ασυνέπεια.

Πλύθηκα, έφαγα κάτι που είχα μαζί μου και κοιμήθηκα για μεσημέρι νωρίς. Κατά τις τρεις βγήκα περίπατο, αγόρασα ένα ζεστό κασμηρένιο μπλουζάκι – το κρύο είναι πολύ εδώ σήμερα – και φαγητό από το τοπικό sainsbury’s. Κι ένα μικρό μικρό μπουκαλάκι κρασί, να πιω στην υγειά μου, γιορτάζω σήμερα. Γύρισα και ανάρτησα στο facebook το πού βρίσκομαι με τις απαραίτητες φωτογραφίες. Κάτω από αυτήν την ανάρτηση γράφτηκαν οι γενέθλιες ευχές των φίλων μου.

Πριν από λίγο χτύπησε η πόρτα. Ήταν η Lyn που ήρθε να μου ευχηθεί για τα γενέθιά μου με το δώρο της. Η κόρη της είδε στο facebook την ανάρτηση, έριξε στην αυτόματη μετάφραση κάποια από τα σχόλια, είδε ότι έχω γενέθλια σήμερα.

Μυρίζω στα χέρια μου την καινούργια κρέμα χεριών που μου χάρισε η Lyn, που την γνώρισα σήμερα. Σκέφτομαι όλους αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους που γνώρισα από χτες. Μια περιπέτεια, λοιπόν, μπορεί να είναι το μεγαλύτερο δώρο. Όχι, δεν θα τους ξαναδώ – ίσως, τυχαία. Αλλά είμαστε ο ένας εκεί για τον άλλο σε όλη τη διαδικασία. Ρωτούσαμε χωρίς δισταγμό. Απαντούσαμε πρόθυμα. Ψάχναμε μαζί. Καθόταν ο ένας κι ο άλλος κρατούσε τη θέση του στην ουρά. Δεν μιλώ γι’ αυτούς που ταξίδευαν μαζί. Μιλώ για αγνώστους. «Κράτησέ μου, σε παρακαλώ πολύ, τη σειρά να καθίσω λίγο.» «Έλα τώρα πήγαινε εσύ να καθίσεις.»

Η, «μπορώ να σου κρατήσω τη θέση, αν θέλεις να περπατήσεις λίγο,» όπως μου είπε μια ευγενέστατη κυρία σήμερα το πρωί. Είχε πάει μια βόλτα εκείνη όσο κρατούσε ο άντρας της τη σειρά και γύρισε με δυο μπουκάλια νερό. Έδωσε το ένα σε μένα.

Μυρίζω στα χέρια μου την καινούργια κρέμα χεριών που μου χάρισε η Lyn και ευχαριστώ τη ζωή για όλους αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους που φέρνει κάθε μέρα στο δρόμο μου.





ο νοτιάς

2 12 2017
‘’white fire’’ phot@rt by Aeglie

‘’small white flames’’ phot@rt by Aeglie

α, πώς θεριεύει θυμωμένος ο νοτιάς και ξαναμένος σηκώνεται τον άνεμο και κυνηγά και φουσκώνει κύματα στους βράχους πάνω τα πετά

από τις ερήμους ξεσηκώνει τη σκόνη και απλώνει στους ορίζοντες, τη θέα γύρω σου θολώνει και θέλεις μέσα σου να στέψεις και να κρύβεσαι

αλλά τότε μαλακώνει και γλυκαίνει, χαμηλώνει και σ’ αφήνει στο φως που είσαι να λουστείς και βαραίνει τα σύννεφα και φέρνουν τη βροχή

αφού ξεπλύνει την πόλη, ξεδιψάσει τη γη, γεμίσει τα ρυάκια, τραγουδήσει τα νερά, τη ράχη του γυρνά, δίνει τότε τη θέση του στον ψυχρό και διαυγή βοριά

άραγε φεύγει για να πάει τη σκόνη και τη θέρμη του αλλού και ίσως μακριά ή μένει κρυμμένος στη σπηλιά του και μελετά τα πάθη εντός του, με την καινούργια σοφία που του χάρισε αυτός ο φρέσκος γύρος του κόσμου





γένεσις

26 10 2017
thumbnail

“through the mirror” phot@rt by Aeglie

Η γλώσσα μέσα στο στόμα μου ανιχνεύει τα φωνήεντα

Ο ουρανίσκος τα αγκαλιάζει με τα σύμφωνα

Οι λέξεις κυοφορούνται προστατευμένες πίσω από τα χείλη μου

Αδημονούν

Σπρώχνουν

Εκφέρονται

Γεννούν καινούργια ζωή





αύγουστος

1 08 2017
Εικόνα 046

“green brings forth red” phot@rt by Aeglie

Αυτό που με μαγεύει στο καλοκαίρι είναι η ίδια η ζέστη. Τα κύτταρα διαστέλλονται, οι πόροι ανοίγουν, ο ιδρώτας κυλά. Διευρύνομαι, με αυτή την απολαυστική νωχέλεια, κάτω από την αμφίβολη σκιά των φύλλων ενός πλατάνου μες στο κέντρο της πόλης. Η πόλη λείπει διακοπές. Βαδίζω σε πλατύτερους δρόμους το πρωί και το βραδάκι και η δροσιά είναι όλη δική μου. Αλλά το μεσημέρι; Το μεσημέρι αράζω κάτω από τις φυλλωσιές που τραγουδάει τ’ αγέρι – παίζω κρυφτό με τον αύγουστο ήλιο.





the book of a hundred hands, by Cole Swensen

26 02 2017
img_1060

“white moon dot” phot@rt by Aeglie

ΒΡΟΧΗ

Αυτό εδώ είναι περίπλοκο. Θα χρειαστείς πολλά χέρια.

Θα σε συμβούλευα να τα προετοιμάσεις από πριν.

Εμπρός σου θα βρεθεί πολύ νερό. Μοίρασέ το στα δυο και ένωσε

τις άκρες των δαχτύλων, που

φτάνουν τη γη σχεδόν, δηλαδή, απλώνονται πέρα μακριά από δω και

Στάσου (εδώ μπορείς να προσθέσεις κάποιο ζωντανό αντικείμενο, απλώς

με το αριστερό χέρι μαλακώνεις τα δάχτυλα του δεξιού και κοσκινίζεις, πάντα μαλακά, πίσω μπρος.

ΠΟΥΛΙΑ

Το θέατρο σκιών βασίζεται στα πουλιά. Αυτό έχει να κάνει με το σκοτάδι. Τα πουλιά προτιμούν το σκοτάδι.

Είναι κοινό των παπαγάλων, των  κορυδαλλών

βλέπεις μες απ’ αυτό – η πυκνότητα του ατμοσφαιρικού φωτισμού. Ζουν μέσα σε

κάθε αριθμό πραγμάτων. Πράγματα χωρίς αριθμό. Ονόμασέ τα:

δυο πουλιά πετούμενα

δυο πουλιά πετούμενα

απαιτούν και τα δυο χέρια επειδή

τα χέρια είναι πιο εύπλαστα από το υπόλοιπο σώμα

διότι δεν ανήκουν σε αυτό.





drops

27 11 2016
15267745_10210023236390389_2743893917941674325_n

“leave tears” phot@rt by Aeglie

autumn leaves are red

and the rain leaves them wet

winter is on path





φιλί

11 11 2016
picture-071

“salty light” phot@rt by Aeglie

κυλά στο λαιμό

μια σταγόνα ιδρώτα

αλμυρά χείλη








%d bloggers like this: