σωπαίνεις αλλού

6 03 2010

Αυτή η θλίψη με ησυχάζει
Τα σύννεφα φέρνουν κοντά τον ουρανό
Η σκιά δε μου κρύβει τα μάτια σου
Μαλακά ακουμπάς το χέρι μου
Σωπαίνεις αλλού
Περπατάμε μαζί τόσα χρόνια
Από τότε που έφυγες
Βαδίζεις στο πλάι μου
Σε βλέπουν μυστικά τα παιδιά


Actions

Information

10 responses

6 03 2010
Ελένη

Πολύ τρυφερό και μελαγχολικό, Γιούλη! Είναι δικό σου;

7 03 2010
eulie

ναι, Ελένη, δικό μου – δικό μου;

7 03 2010
Ελένη

Συγχαρητήρια, Γιούλη! Αλλά γιατί ακολουθεί η ερώτηση “δικό μου;” Όπως και να έχει πάντως, μου άρεσε πολύ!

7 03 2010
eulie

Σ’ ευχαριστώ. Καμιά φορά αναρωτιέμαι: πόσο ανήκει έναν ποίημα στον ποιητή και πόσο στην ποίηση;

7 03 2010
brexians

στα φιλοσοφικα δεν θα μπω ..το ποιημα ομως “λεει” …καλη εβδομαδα

8 03 2010
eulie

καλή εβδομάδα, Δημήτρη

9 03 2010
Margo

Μ’ αρέσει όπως μπλέκει την ηρεμία με τη θλίψη,το μαζί με το χώρια.
Πολύ δυνατό συναισθηματικά.
Καλή βδομάδα Γιούλη

9 03 2010
eulie

όπως τα πλέκει κι η ζωή – καλή εβδομάδα, Margo

10 03 2010
Gartner

Μελαγχολικό,βραχύλογο,εκφραστικό ομαλών και ήρεμων συναισθημάτων το ποίημα.Περιεκτικό των διαθέσεων μια ψυχής που αγαπά ,χωρίς να απαιτή,που θυμάται,χωρίς να μνησικακή,που διαβλέπει την επιστροφή του ερωμένου.10-3-2010

11 03 2010
eulie

Η αγάπη είναι ό,τι υπάρχει. Και, κάποτε, εκείνοι που αγαπήθηκαν επιστρέφουν μ’ έναν καινούργιο έρωτα.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s




%d bloggers like this: