η ζωγραφιά στη σανίδα

15 03 2010
IMG_1032

“water mirror” phot@rt by Aeglie

Έξω, στις όχθες του κόσμου, ζούσαν. Λίγο ψηλότερα απ’ τον ποταμό, που πήγαινε το νερό στην πόλη. Έβλεπαν από μακριά τη θάλασσα ν’ ανυπομονεί για το καλοκαίρι. Τα σπίτια τους κρεμασμένα μες στον αρχαίο ελαιώνα. Παιδιά. Τα δέντρα λύγιζαν τα κλαδιά τους και τ’ ανέβαζαν καθένα στο δικό του. Ξύλινα, ελαφρά, μικρά. Ένα στρώμα, μια κουβέρτα, τετράδια.
Κουρασμένα απ’ το παιχνίδι στο ποτάμι όλη τη μέρα, σκαρφάλωναν τα όνειρά τους το βραδάκι, με χρωματιστά μολύβια στις λευκές σελίδες. Μαζεύονταν να κουρνιάσουν τα πουλιά, με τρελούς κελαηδισμούς. Και πριν ησυχάσουν εκείνα, έπιαναν το τραγούδι τα παιδιά. Σε λίγο και τ’ αστέρια. Όλα τα παιδιά έβλεπαν τ’ αστέρια. Μόνο δυο άκουγαν το τραγούδι τους. Συνέχιζαν να το σφυρίζουν σιγανά καθώς κοιμόνταν τα μικρότερα. Ύστερα, γλιστρούσαν αθόρυβα απ’ τα δέντρα τους και συναντιόνταν στο πλάτωμα στην όχθη. Ξάπλωναν πλάι σιωπηλά και κοίταζαν τ’ αστέρια ως να τα σβήσει η αυγή.
Εκείνη τη νύχτα είπε: “Δες, όλ’ αυτά τ’ αστέρια τραγουδούν την αγάπη μας, απόψε.” Τότε σηκώθηκαν, ανέβηκαν τη σανίδα, κατέβηκαν το ποτάμι, βγήκαν στη θάλασσα, συνέχισαν στ’ ανοιχτά, έφτασαν στο νησί.
Δε φαινόταν, στην τρυφερή φθινοπωρινή ομίχλη, αλλά η σανίδα τους ήξερε πού τα πήγαινε. Είχαν ονειρευτεί το νησί, που στο σώμα του θα έσμιγαν. Το είχαν ζωγραφίσει στα τετράδιά τους. Αργότερα, κάποια νύχτα, το είχαν ζωγραφίσει μαζί στο κορμί της σανίδας.


Actions

Information

8 responses

15 03 2010
Ελένη

Τρυφερό και ρομαντικό το σύντομο κείμενό σου, Γιούλη!

15 03 2010
eulie

είναι η πλευρά της ζωής που αγαπώ

15 03 2010
Christiana

Πανέμορφο!!! Πολύ πλούσιες εικόνες, μηνύματα!!!
Κάνε αυτό που αγαπάς γιατί το κάνεις πολύ καλά!!!

15 03 2010
eulie

Σ’ ευχαριστώ, Χριστιάνα. Προσπαθώ – παρά τους καθημερινούς περισπασμούς – να διηγούμαι τον κόσμο όπως αδιάκοπα γεννιέται μέσα μου.

23 03 2010
Gartner

Αλληγορίες,εικόνες,προσωποποιήσεις συνδυάζονται και συνεργάζονται, για να προβάλλουν μια παράσταση γεμάτη στοργή για τα παιδιά.Η εναλλαγή των κινήσεων,η έντονη ειλικρίνεια αισθημάτων της συγγραφέως εντυπωσιάζουν τον αναγνώστη και τον προσγειώνουν στον αθώο,απλό και αγνό παιδικό κόσμο.Η Φύση αγκαλιάζει τους τρυφερούς βλαστούς μας και ,χρησιμοποιώντας άψυχα ,μας εισάγει στην διμερή συνύπαρξη ανθρώπου και περιβάλλοντος.23-3-2010

31 03 2010
eulie

Συχνά, σκέφτομαι ότι κάθε μέρα μια καλημέρα και μια συγνώμη οφείλουμε ν’ απευθύνουμε στα παιδιά μας γι’ αυτόν τον κόσμο που δεν αντέχει τα όνειρα.

7 04 2010
anna sakkiotou

odos polles sygnomes idietera ama den trofodotoume ta oneira tous kai tin psixi tous eftixos gia mena den simveni afto kai xerome aplos tous zitao signomi gia ton skliro kosmo pou ta efera na zisoun se kai efxome na min alotriothoun mesa tou oute i axies pou tou edosa oute ta onira tous

8 04 2010
eulie

Κάθε άνθρωπος κατακτά την επίγνωση ότι σκοπός του ανθρώπου είναι ν’ ανασηκώσει τον κόσμο – όχι να τον σηκώσει, ως Άτλας, στους ώμους του. Να τον ανασηκώσει απ’ τον ανίερο μόχθο, να του δείξει την ομορφιά, να του προκαλέσει το θαυμασμό και τη βαθιά ανάσα που θα τον διευρύνει και θα τον ελαφρύνει. Και ξέρει ότι μπορεί να το κάνει κιόλας απ’ την πρώτη νιότη. Και πρώτοι οι γονείς τον ακυρώνουν με ζήλο. Εύχομαι με όλη τη δύναμη της προσευχής να καταφέρεις το αντίθετο.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s




%d bloggers like this: