ο δρόμος του νερού

28 06 2010

ο γκρίζος δρόμος κυλάει ανάμεσα στις λοφοσειρές, κορμιά από πέτρα ξαπλωμένα απ’ την αρχή του κόσμου επάνω στην κυρτή ράχη της γης, στεφανωμένα με αρχαίους ελαιώνες – τα δέντρα έχουν ορίσει τον καρπό τους αυτή την εποχή του χρόνου – κι ο ουρανός έχει χαμηλώσει, έχει σφίξει τον τόπο μέσα σε μια αγκαλιά βροχή και καταιγίδα κι έχει ανοίξει πάλι στο έδαφος τους παλιούς δρόμους του νερού, οδηγώντας την αιώνια διαδρομή ως τη θάλασσα, ενώ τινάζουν τις χορδές τους οι αστραπές κι οι κεραυνοί χτυπούν τα τύμπανα – να ταξιδεύω πάντα με την ορχήστρα που ξεπλένει τη σκόνη και ξεδιψά τα χώματα





δάκρυ

15 06 2010

κεντούν το αθόρυβο διάφανο τραγούδι τους οι σταγόνες της βροχής, πάνω στο υγρό γαλάζιο πάπλωμα που κυματίζει κι έρχεται, όλο έρχεται, καταβρέχοντας το βράχο όπου έφηβη είχα χαράξει τ’ όνομά σου








%d bloggers like this: