γαλανό για το ταξίδι

9 07 2010

γαλανο για το ταξιδι

“blooming heart” phot@rt by Aeglie

Αργυρογάλανες δέσμες διαρρηγνύουν το παχύ στρώμα του γκρίζου σύννεφου που έχει εξαπλωθεί απ’ άκρη σ’ άκρη σε όλο το θόλο και χύνουν το φως του ήλιου από τον ουρανό στη γη σαν μέσα από ένα δίχτυ, στη δύση.
Ο δρόμος που οδηγώ βλέπει για λίγο δυτικά και με λούζει αυτή η εικόνα: το διάφανο γαλάζιο καθώς ρέει μπρος απ’ την κουρτίνα της συννεφιάς.
Αυτό το γαλανό, θυμάμαι, υπάρχει πάντα στα όνειρά μου. Ανοίγει το ταξίδι. Και παρακάτω, εκεί που μου φάνηκε σαν να ήταν ο προορισμός, έρχεται πάλι ν’ απλώσει το ταξίδι από κει και πέρα – πάντα πιο πέρα.


Actions

Information

12 responses

9 07 2010
Ελένη

Τρυφερό, μελαγχολικό, ρομαντικό το κείμενό σου. Μου άρεσε!

12 07 2010
aeglie

μέσα σε μια αγκαλιά τρυφερή μελαγχολία όλα όσα επιθυμώ, όπως τα φλεγόμενα κεράσια μες στο αλκοόλ, κάτι να ζεσταίνει τα σπλάχνα μας τα βράδια πλάι στο τζάκι του χειμώνα

11 07 2010
brexians

στην άλλη στροφή εκεί που δεν μπορούσες να δεις τα σύννεφα έγινε το θαύμα…. ο Αίολος φύσηξε και πήρε την μαβιά κουρτίνα των σύννεφων…και ξανάρθε ο ήλιος
καλησπέρα και καλή εβδομάδα!

12 07 2010
aeglie

είναι που δεν υπάρχει προορισμός – αν επιτρέπαμε στο νου μας να το εννοήσει – και το ταξίδι αδιάλειπτα συνεχίζεται, ώστε «ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα» (Οδυσσέας Ελύτης)

12 07 2010
brexians

πραγματικα δεν πιστευω οτι δεν εχουμε προσδιορισμο… απλα δεν το ξερουμε… το ταξιδι δεν ειναι ο προορισμος ειναι η εμεπειρια… ταξιδευτης γαρ ..ξερω απο αυτα…

12 07 2010
aeglie

Θα μπορούσαμε να σκεφτούμε το ενδεχόμενο να μην υπάρχει προορισμός και όλο το νόημα τελικά να βρίσκεται στην αδιάλειπτη κίνηση και στην αλλαγή των μορφών καθώς διαπερνούν τα στάδια της άλλοτε πυκνότερης ή αραιότερης ύλης;

12 07 2010
brexians

πολυ ποιητικο..μα θα μου πεις ποιητρια ειμαι… εκεινο που ξερω ειναι το καθημερινο το πρακτικο και κρατω μια ελπιδα φανταστικη ισως απο τα βραδυνα ονειρα…

13 07 2010
aeglie

γι’ αυτό είναι η νύχτα: για να εξασκούμε την ελπίδα, τη φαντασία, το πώς φτιάχνεται το φως

13 07 2010
brexians

😉

15 07 2010
luciano

grazie Gentile amica..bellissime poesie complimenti un caro saluto

22 09 2010
CobaLus

σαν να με διάβασες.

μπορείτε να με θάψετε σε ένα άσπρο σύννεφο που να το αγκαλιάζει το απέραντο γαλάζιο του ορίζοντα?

πανέμορφο.

24 09 2010
aeglie

να ξέρεις: ό,τι φανταζόμαστε υπάρχει – και μια μέρα ο άνθρωπος θα φτάσει σε αυτή τη δυνατότητα: όταν θ’ αποφασίζει να διακόπτει τον περίπατό του πάνω σε αυτή τη γη, θα τον αναλαμβάνουν οι ουρανοί και θα τον σηκώνουν ολόκληρο, με τη σάρκα και το πνεύμα του, μέσα στα φωτεινά τους νέφη, για να συνεχίζει τη ζωή του όπου αλλού επιθυμεί

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s




%d bloggers like this: