nine eleven

28 02 2011
"sad dream" dr@wing by Aeglie

“sad dream” dr@wing by Aeglie

Νυστάζει απελπισμένα. «Νάνι,» λέει. Και πάλι αντιστέκεται. Έτσι κάνουν τα παιδιά. Δεν πάνε για ύπνο όταν οι μεγάλοι είναι στο σαλόνι και η ζωή συνεχίζεται – δεν αφήνουν το παιχνίδι.

Νυστάζει απελπισμένα. «Νάνι,» λέει. Και πάλι αρνείται. Όλα γύρω είναι ήσυχα. Τα φώτα έχουν χαμηλώσει. Τα μωρά κοιμούνται. Οι γονείς ενοχλούνται: «μαμά, μαμά, μαμά, μαμά, μαμά.»
«Σε λέει μαμά;»
Όχι, δε με λέει μαμά. Δε φωνάζουμε έτσι τη μαμά μας. Λέει ότι θέλει τη μαμά της. Λέει ότι δικαιούται μια μαμά κι εκείνη. Λέει ότι θέλει μια μαμά δική της, να μείνει πλάι της όλη νύχτα, να ξυπνά και να τη βλέπει εκεί. Κάθε μωρό έχει μια μαμά στο προσκεφάλι του.
Νυστάζει απελπισμένα. «Εκεί, εκεί, εκεί,» μου δείχνει να καθίσω στην καρέκλα πλάι της, όπως κάθονται όλες οι μαμάδες πλάι στα κρεβατάκια των μωρών τους. Κάθομαι. «Εδώ είμαι εγώ, καρδούλα μου, κοιμήσου εσύ. Κλείσε τα ματάκια και κάνε νάνι.»
«Κοίτα, κοίτα,» δείχνει την ομπρέλα μου ανοιχτή στην άκρη. Την κλείνω για να την καθησυχάσω, να την ξεγελάσω. Να διώξει απ’ το νου της τη σκέψη ότι θα μείνει μόνη της σε λίγο, για λίγο, ως να την πάρει ο ύπνος. Γυρίζω κοντά της και σηκώνεται, «αγκαλιά,» λέει και πηδά επάνω μου. «Κοίτα, κοίτα,» μου δείχνει ένα παιχνίδι στην προσπάθειά της να με απασχολήσει με κάτι για να μείνω περισσότερο.
Κοίτα κοίτα μοιάζει ο κόσμος μια σταλιά
Κοίτα κοίτα κοίτα τον από ψηλά
Κοίτα κοίτα μια γαλάζια πινελιά
Κοίτα κοίτα ανθισμένη πρασινάδα
Κοίτα κοίτα ξαπλωμένη στη λιακάδα
Μπαίνει η νοσηλεύτρια: «εσείς, τι ώρα είστε;» «εννέα έντεκα» «είναι εντεκάμιση» «θα την κοιμίσω»
Κοίτα κοίτα νάνι κι όνειρα γλυκά
Κοίτα νάνι νάνι μες στην αγκαλιά
Νάνι νάνι νάνι θα ‘ρθει η γιατρειά
Νάνι νάνι πληγωμένη μαντινάδα
Νάνι κάνει η μικρή μου αχιβάδα
Και μου κρύβει θησαυρό μες στην καρδιά
Την ακουμπάω πάλι στο κρεβατάκι της, μισανοίγει τα μάτια. «Κοιμήσου, βασίλισσά μου, εδώ είμαι εγώ.» Χαμογελάει. Στη βασίλισσα και στη θάλασσα και στη μέλισσα. Φαίνεται, αυτό το διπλό σίγμα ακούγεται αστείο απ’ το στόμα μου. Γυρίζει πλευρό, τη σκεπάζω, προσπαθεί ν’ ανοίξει τα μάτια. «Κοιμήσου, πριγκίπισσά μου, εδώ είμαι εγώ.» Χαμογελάει. Ακουμπώ μαλακά το χέρι μου στο μικρό κουρασμένο της κεφάλι και χαϊδεύω τα μαλλιά της. Παραδίνεται στον ύπνο της.
Σκέφτομαι ότι δεν την έχω δει να γελά στ’ αλήθεια, να γελά από χαρά. Γελάει στο παιχνίδι – ένα γέλιο διακοπτόμενο, φοβισμένο. Ένα γέλιο νευρικό. Και είναι μόνο δυο χρονών.
Απομακρύνω πολύ αργά το χέρι μου από τα μαλλιά της. Το κρατάω λίγο πάνω στο μαξιλάρι. Έχει κοιμηθεί. Παίρνω σιγά το χέρι μου μακριά. Σηκώνω – αργά, πολύ αργά, σιγά να μην τρίξει – το κάγκελο του μικρού κρεβατιού. Το ακούει. Δεν μπορεί να ξυπνήσει. Μόνο τα χείλη της σχηματίζονται στην καμπύλη της θλίψης.
Ξέρει. Ξέρει ότι φεύγω. Ξέρει ότι θα ξυπνήσει και θα βρει το πλαστικό της ποτήρι γεμάτο νερό στο τραπεζάκι πλάι και θα μπορεί, αν διψά, να το φτάσει – αλλά θα είναι μόνη της.
Η ομπρέλα μου έχει στεγνώσει. Τα μάτια μου είναι νοτισμένα. Δε βρέχει πολύ. Κρατώ την ομπρέλα κλειστή. Ανάβω τσιγάρο. Κατηφορίζω προς τη λεωφόρο. Κυλά ένα δάκρυ. Το ψιλοβρόχι με βοηθά να δώσω έξοδο στον πόνο που κρατάω μέσα μου.
Με όλα όσα καταπιάνομαι τα καταφέρνω καλά – ή, έτσι νομίζω. Όσα εξαρτώνται από μένα, τουλάχιστον. Και μια αίσθηση ικανοποίησης και κάποιας έπαρσης, θα μπορούσα να πω, συχνά με διακατέχει.
Η ανεπάρκεια είναι κάτι καινούργιο εντός μου. Η αίσθηση της με βασανίζει από τότε που άρχισα τον εθελοντισμό. Τι μπορώ να κάνω, στ’ αλήθεια; Τι, πραγματικά, κάνω; Ανακουφίζω τον πόνο των παιδιών ή, μήπως, προσθέτω στις πληγές τους;
Στον πολιτισμένο κόσμο που γεννήθηκα και διάγω τον πολύτιμο βίο μου, τα ιδρύματα δε χωρούν, τα αδέσποτα πληθαίνουν. Πολλοί είναι οι άνθρωποι που προσφέρουν εθελοντικά χρόνο και εργασία. Πάντα περισσότεροι εκείνοι που χρειάζονται βοήθεια: γέροντες, παιδιά, ζώα. Πολλοί είναι οι εθελοντές. Δεν επαρκούν. Οι ανάγκες – παράξενο – στον πολιτισμό, στον αναπτυγμένο μας κόσμο, είναι πάντα περισσότερες, πάντα μεγαλύτερες. Πάντα οι ανάγκες περισσεύουν. Παράξενες ανάγκες περισσεύουν στο σύγχρονο κόσμο: εγκατάλειψη, εκμετάλλευση, κακοποίηση.
Βγαίνω στη λεωφόρο. Τα μπαράκια γεμάτα στις αυλές – καπνιστές περισσεύουν.
Θυμάμαι, όταν πρωταντίκρισα τον Αλέξανδρο, αίφνης ένιωσα ακατανίκητη την ανάγκη να κάνω κάτι χειροπιαστό – η ποίηση δεν αρκεί – για να βοηθήσω ν’ αλλάξει αυτός ο κόσμος στον οποίο μεγαλώνει.
Θυμάμαι, στο κέντρο της πόλης ένα απόγευμα, ένας άντρας έλεγε αυστηρά σε άπταιστα ελληνικά σε μια αλλοδαπή γυναίκα: «να έρθεις στις δέκα, χωρίς το παιδί – το παιδί δεν το θέλω.»
Θυμάμαι, πρώτη μέρα στον εθελοντισμό, όταν, για πρώτη φορά, άκουσα εκείνο το τραγούδι στη διαδρομή: I see you’ve found my underground / So help yourself to guns and ammo / Nothing here has ever seen the light of day / I leave it in my head / It’s the first day of the rest of your life / You’ll remember me, for the rest of your life / It’s the first day of the rest of your life
The very first day. Βαδίζω τη λεωφόρο. Δεν το θέλω το παιδί. Μπαράκια γεμάτα στις αυλές. Nothing has seen the light of day. Καπνίζω τσιγάρο. Κοιμάται η μικρή μου αχιβάδα; Βγαίνω απ’ τη λεωφόρο. I’ll remember you. Ανηφορίζω προς το σπίτι. For the rest of my life.


Actions

Information

17 responses

28 02 2011
Βίκυ Παπαπροδρόμου

Μπράβο, Γιούλη!

28 02 2011
aeglie

έχει πολύ δρόμο ως το “μπράβο” – σ’ ευχαριστώ για την ανάγνωση, Βίκυ

28 02 2011
Βίκυ Παπαπροδρόμου

Το μπράβο ήταν για τη σύλληψη της ιδέας και για την έως τώρα αποτύπωσή της. Δούλεψέ κι εδώ είμαστε πάλι. Άμα γίνει όπως το θες θα σου βάλω και τόνο. 🙂

28 02 2011
aeglie

για να γίνει όπως το θέλω χρειάζεται ένα θαύμα, ή περισσότερα, ή ένα θαύμα την ημέρα το κακό το κάνει πέρα 🙂

28 02 2011
Βίκυ Παπαπροδρόμου

Έπαψες να κάνεις θαύματα κι έγινες γκρινιάρικο, ε; Μη βαρυγκωμάς σήμερα και μας πάει στραβά όλη η βδομάδα.

1 03 2011
aeglie

καλό αυτό, ε; δεν ήξερα ότι κάνω θαύματα – λοιπόν, αν έκανα δεν έπαψα
καλό μήνα

1 03 2011
Βίκυ Παπαπροδρόμου

Καλό μας μήνα, Γιούλη μου. Που θα είναι σίγουρα καλός αφού είναι ο γενέθλιός μου. 🙂

1 03 2011
aeglie

χρόνια πολλά, Βίκυ, καλά και όμορφα και ευτυχή, χρόνια ευλογημένα, σου εύχομαι 🙂

1 03 2011
Βίκυ Παπαπροδρόμου

Να ‘σαι καλά, κορίτσι μου. Αν και αργώ ακόμα. Τελευταία μέρα του μήνα είναι, τότε που λήγουν διάφορες προθεσμίες πληρωμών και παρά μία μέρα πρωταπριλιάτικο αστείο. 🙂

2 03 2011
aeglie

απίστευτες αλήθειες ανεπαίσθητα αγγίζεις με το τελευταίο σου σχόλιο: σε ένα ψέμα με προθεσμία λήξης έχουμε εξελίξει τη ζωή που ζούμε πάνω σε τούτο τον πλανήτη – και η αλήθεια μόνο μια κούπα το πολύ πολύ να γεμίσει αν είμαστε αρκετά υπομονετικοί και επίμονοι να την περιμένουμε σταλιά σταλιά όσο στάζει

2 03 2011
Βίκυ Παπαπροδρόμου

Για να φτάσουμε στο τέλος της σύντομης τούτης ζωής και να πούμε ότι ήμασταν στη βρύση και νερό δεν ήπιαμε. Μόνο που το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω και καλά κάνει.

2 03 2011
aeglie

καθώς πηγαίνουμε για την πηγή, λοιπόν, ας στεκόμαστε κάθε τόσο κι ας βουτάμε τις χούφτες μας στον ποταμό να ξεδιψάμε απ’ τη δροσιά του και να γευόμαστε απ’ τη γνώση του

2 03 2011
Βίκυ Παπαπροδρόμου

Ακριβώς. Δεν έχουμε άλλη λύση.

16 03 2011
coerdia

Καλησπέρα, πολύ ωραίο το νανούρισμα που είπατε στη μικρή αχιβάδα. Εύχομαι να είναι καλά κι εσείς επίσης, πολύ συγκινητική η ανάρτηση και το σχέδιο.

17 03 2011
aeglie

Είναι παράξενο: αυτό το κείμενο λειτούργησε σαν προσευχή που εισακούστηκε. Την επόμενη φορά που ήμουν σ’ εκείνο το δωμάτιο, η μικρή αχιβάδα κοιμόταν ήσυχα. Τη μεθεπόμενη, είχε φύγει για ένα προστατευμένο περιβάλλον, όπου, ναι, θα είναι σίγουρα κάθε μέρα και καλλίτερα.
Τα σκέφτομαι ένα προς ένα όλα τα παιδιά, που συναντώ σε αυτή την κρίσιμη περίοδο της ζωής τους. Αναρωτιέμαι: θα τα ξαναδώ ποτέ; Νομίζω ότι μετά από χρόνια θα συναντήσω τη μικρή αχιβάδα. Και δε θα την αναγνωρίσω. Ούτε εκείνη, βέβαια. Μα, καθώς τα μάτια μας θ’ ανταμώσουν, θα θυμηθούμε τη στοργή και την αγάπη και, ίσως, μια μακρινή ηχώ από τα νανουρίσματα.

17 04 2011
Ouraniskos

Πολύ γλυκιά και συγκινητική η καταγραφή των στιγμών σου. Χαίρομαι που σε βρήκα. Τα λέμε.

21 04 2011
aeglie

η ζωή φταίει: δε σε αφήνει να βαρεθείς – είναι γεμάτη συγκινήσεις
κι εγώ χαίρομαι

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s




%d bloggers like this: