‘Ερως και Ψυχή

10 02 2019
IMG_2725

“beyond light” phot@rt by Aeglie

Καθώς προετοιμάζομαι για τις παρουσιάσεις με θέμα τον έρωτα – όπως αρμόζει στην επόμενη εβδομάδα – στις ομάδες όπου παίζουμε με τον εύΧρηστο δημιουργό λόγο, διαβάζω πάλι την ιστορία του Έρωτα και της Ψυχής. Σηκώνομαι, ύστερα, να φτιάξω ένα ζεστό. Σκέπτομαι τους αποσυμβολισμούς. Και, ενώ διαλύω στο ζεστό τσάι μια κουταλιά αρωματικό μέλι, που μου πρόσφερε γενναιόδωρα προχτές η Μαριάννα, αίφνης, η ιστορία είναι ξάστερη και διαυγής:
Ο θεός κρύβει το πρόσωπό του στο σκοτάδι. Ο άνθρωπος τολμά την ανυπακοή: ανάβει το φως. Ο άνθρωπος αναγνωρίζει τον θεό. Ο θεός αποσύρρεται, αλλά επιθυμεί τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος, έχοντας γνωρίσει το θεό, εργάζεται προς αναζήτησή του. Ο θεός επιστρέφει στον άνθρωπο. Η ένωσή τους γεννά χαρά και ευχαρίστηση.
Το θεϊκο στοιχείο (ο Έρωτας είναι θεός) είναι κρυμμένο εντός του ανθρώπου. Ένας ξεχωριστός άνθρωπος (η Ψυχή είναι πριγκίπισσα) μπορεί να το αντιληφθεί, από τη χαρά που πηγάζει μεσ’ από τα σπλάχνα του και την ομορφιά που εκδηλώνεται στη ζωή του, και έτσι να το αναγνωρίσει. Εργάζεται τότε για να το φωτίσει, να το αναδείξει, να το καλλιεργήσει, να το κερδίσει, να το κατακτήσει (η Ψυχή γίνεται δεκτή στον Όλυμπο). Η ένωση του θεΪκού και του ανθρώπινου στοιχείου γεννά την ηδονή (η κόρη του Έρωτα και της Ψυχής είναι η Ηδονή) την απόλαυση, τη χαρά και την ευχαρίστηση της εκπλήρωσης, της ολοκλήρωσης, της πληρότητας του όντος που είναι ο καθένας από εμάς.




γαζία

9 02 2016
γαζια

“blooming gift” phot@rt by Aeglie

Βαδίζω αργά σε αυτό το πλακόστρωτο, λες η σκιά μου με σέρνει
Ο χειμωνιάτικος ήλιος του μεσημεριού ζεσταίνει τη ράχη μου
Οι γαζίες έχουν εξαπλωθεί με τα λιγνά κλαδιά τους ολάνθιστα
Κόβω έναν μαλακό, στρογγυλό, κίτρινο ανθό που ευωδιάζει
Εισπνέω βαθιά
Εκπνέω αργά
Γεννούν τα σπλάχνα μου χαρά, ελαφράδα, ελευθερία





το νερό

1 01 2016
Εικόνα 040

“lake shades” phot@rt by Aeglie

Ο τόπος είναι ανοιχτός, απέραντος, ακύμαντος
Ο ουρανός χαμηλά, ελαφριά συννεφιά
Βαδίζω πλάι στη γαλήνια λίμνη
Το ήσυχο αυτό απόγευμα
Κι ακούω τα βήματα μου ρυθμικά
Στέκομαι, και μόνο η ανάσα μου ηχεί
Σε λίγο, αντιλαμβάνομαι την αναπνοή του νερού
Το στοιχείο της ζωής
Το στοιχείο που αλλάζει θέση και μορφή
Και ταξιδεύει αδιάκοπα
Από τα σπλάχνα ως τους ουρανούς της γης
Το στοιχείο που μεταφέρει ιδέα και γραφή
Έως την υλοποίηση





παιδί με τόπι

4 08 2015

Στην πρασιά της Σανταρόζα είναι καθισμένοι κι έχουν πλάι απλώσει τα ρούχα τους που βρήκαν τρόπο στ’ αφιλόξενα να πλύνουν

Ένα παιδί παίζει με τόπι:

Οφείλουμε να διαγράψουμε τον πόλεμο από τα αρχεία της συνειδητότητας ώστε η ανθρωπότητα να μην επαναλαμβάνει την υλοποίησή του

Οφείλουμε στη θέση του να μην αφήσουμε κενό παρά να εγγράψουμε με δύναμη και κίνηση και χρώματα την ειρήνη, την εφευρετική εργασία, την ευεργετική δημιουργία

Οφείλουμε να ορίσουμε από την αρχή: η ζωή είναι γιορτή





γενέθλια επίγνωση

11 12 2014

ο έρωτας οδηγεί την ελευθερία





θεμέλιος νόμος

21 10 2013

“a rose reaches sky” phot@rt by Aeglie

η αγάπη είναι άφθαρτη





το αρχαίο λάθος

22 09 2013
lunar july

“lunar july” phot@rt by Aeglie

Κάτι, αίφνης, την ανάσα του ήχου αιχμαλωτίζει
Μια μυρωδιά, μια γεύση από άλλη καμπύλη
Και ο άνθρωπος – ο πριν γίνει –
Εκτροχιάζει τη σύνθεσή του
Την υφασμένη στον αργαλειό του ουρανού
Την κεντημένη τις κλωστές των ήλιων
Αγκιστρώνει την τροχιά της βαρύτητας
Και πέφτει στο έδαφος με σπαραγμό

Σύννεφο σκόνη σηκώνει, τυλίγεται
Αναδύεται χώμα
Γνέθει τη λησμονιά και ντύνεται
Τη στολίζει με τις γέφυρες του χρόνου
Γυρεύει την ειρήνη του στον πόλεμο
Θρέφει τη φθορά με μόχθο
Διασπά τη σύνθεσή του:
Το κάλλιο, το νάτριο, ο φώσφορος

Ο άνθρωπος είναι απαρηγόρητος
Κολυμπά, από την αφετηρία των καιρών
Τον αστρόφωτο ωκεανό του στερεώματος
Γη γαλανή σειρήνα τον μαγεύει
Λησμονεί τη σύνθεση
Ονομάζει από την αρχή: η καλημέρα
Η σκιά του βράχου το μεσημέρι
Το σφύριγμα του ανέμου στην ερημιά

Το αρχαίο λάθος των θεών τυφλώνει
Κρύβεται: σκεπάζει το φως που είναι
Με πέπλα πυκνοϋφασμένους μύθους
Δε γεμίζει το μικρό ούτε χωράει στο μεγάλο
Αναζητά τη σύνθεσή του
Ακυρώνει το εγώ σε μι’ αγέλη εμείς
Αφαιρεί ζωή
Απεγνωσμένα να ενωθεί στον προορισμό

Ώσπου ένα κρεσέντο της ορχήστρας
Διαρρηγνύει τη λήθη της ακοής του
Ο ανθός της όρασης ανοίγει στο φως του ήχου
Η γνώση χαραγμένη στα κύτταρα
Συνθέτει τη μνήμη
Η ομορφιά, ο θαυμασμός, η βαθιά ανάσα
Η πρώτη αιτία της περιπέτειας:
Η βούληση να μεταγγίσει στην ύλη το πνεύμα








%d bloggers like this: