δειλινή ειρήνη

31 05 2019
50008750_10216689175314696_7608316316100853760_n

“full moon rises” phot@rt by Aeglie

ροδόγλαυκη ώρα δειλινή

ειρήνη, βαθιά χαρά

πριν την τρυφερή νύχτα

το άγγιγμα απαλό, ανεπαίσθητο

ανάμεσα στις κινήσεις που κλείνουν τη μέρα

σε λίγο, ένα ποτήρι κρασί

στο καλοκαιρινό μπαλκόνι

ένα κερί στο τραπέζι

το χέρι σου όλο μες στο δικό μου

το είναι σου όλο μες στο φως μου

και αργά, ήσυχα τα λόγια

περιγράφουν την ομορφιά που συναντήσαμε

στο ταξίδι της ημέρας που μας είχε χωριστά





βούληση

27 04 2019

“reaching skies” phot@rt by Aeglie

Ανοίγω το μπαλκόνι που βλέπει αδιάλειπτα τη θάλασσα

Σκύβω πάνω από τη βαλίτσα που ταξιδεύει μαζί μου

Τιτιβίσματα, φτερουγίσματα

Μες στο δωμάτιο χελιδόνια

Καμπάνες

Είπε, μπορώ κι εγώ να υποφέρω

Κι εγώ μπορώ να πέθανω, είπε

Μπορείτε κι εσείς ν´ αναστηθείτε

Και δια παντός μπορεί να ζείτε

Αρκεί η ελεύθερη βούληση

 





ανάμνηση πάλι

11 03 2019
IMG_3075

“sun sets life” phot@rt by Aeglie

Ανοίγω το παράθυρο
Να μπει η άνοιξη
Μες στο χειμωνιάτικο σπίτι
Ανοίγω την ανάσα μου
Να μπει το φως
Μέσα στα σπλάχνα μου
Η ζωή είναι πάντα
Η χαρά είναι παντού
Και μια ανάμνηση
Πάλι μες στο μεσημέρι
Με τον ήλιο πάνω τόσο λαμπερό
“Ευτυχής να κρύβομαι πίσω από το φως που είσαι”
Ο Νίκος Χ. παρέδωσε το σώμα του στη γη νωρίς
Νέος ελευθέρωσε το πνεύμα του μες στο αείζων πυρ
Και μου μίλησε την αλήθεια μου
Όταν εγώ ακόμα δεν γνώριζα
Ό,τι είμαι





εύανθη θρέψη

4 03 2019
το γαλαζιο ζαλισε

“I’m fed sun” phot@rt by Aeglie

Κρατούσα ένα καλάθι γεμάτο

Άνθη

Διάφανα, ευωδιαστά, κεχριμπαρένια

Μοίραζα στους ανθρώπους

Το καλάθι πάντα γεμάτο

Καρποί

Οι άνθρωποι θρέφονταν

“Εύανθη θρέψη”

Είπε το όνειρο

“Αεί”





σώμα

13 07 2018

αρχαίος φίλος

το μονοπάτι που οδηγεί

στον στεναγμό σου

thumbnail

“sigh the pink up” photo@rt by Aeglie





ο νοτιάς

2 12 2017
‘’white fire’’ phot@rt by Aeglie

‘’small white flames’’ phot@rt by Aeglie

α, πώς θεριεύει θυμωμένος ο νοτιάς και ξαναμένος σηκώνεται τον άνεμο και κυνηγά και φουσκώνει κύματα στους βράχους πάνω τα πετά

από τις ερήμους ξεσηκώνει τη σκόνη και απλώνει στους ορίζοντες, τη θέα γύρω σου θολώνει και θέλεις μέσα σου να στέψεις και να κρύβεσαι

αλλά τότε μαλακώνει και γλυκαίνει, χαμηλώνει και σ’ αφήνει στο φως που είσαι να λουστείς και βαραίνει τα σύννεφα και φέρνουν τη βροχή

αφού ξεπλύνει την πόλη, ξεδιψάσει τη γη, γεμίσει τα ρυάκια, τραγουδήσει τα νερά, τη ράχη του γυρνά, δίνει τότε τη θέση του στον ψυχρό και διαυγή βοριά

άραγε φεύγει για να πάει τη σκόνη και τη θέρμη του αλλού και ίσως μακριά ή μένει κρυμμένος στη σπηλιά του και μελετά τα πάθη εντός του, με την καινούργια σοφία που του χάρισε αυτός ο φρέσκος γύρος του κόσμου





αύγουστος

1 08 2017
Εικόνα 046

“green brings forth red” phot@rt by Aeglie

Αυτό που με μαγεύει στο καλοκαίρι είναι η ίδια η ζέστη. Τα κύτταρα διαστέλλονται, οι πόροι ανοίγουν, ο ιδρώτας κυλά. Διευρύνομαι, με αυτή την απολαυστική νωχέλεια, κάτω από την αμφίβολη σκιά των φύλλων ενός πλατάνου μες στο κέντρο της πόλης. Η πόλη λείπει διακοπές. Βαδίζω σε πλατύτερους δρόμους το πρωί και το βραδάκι και η δροσιά είναι όλη δική μου. Αλλά το μεσημέρι; Το μεσημέρι αράζω κάτω από τις φυλλωσιές που τραγουδάει τ’ αγέρι – παίζω κρυφτό με τον αύγουστο ήλιο.








%d bloggers like this: