Λoγ[ισμ]ος και Όνειρο

11 07 2013

” …έχοντας τη χάρη οδηγό μας … επάξια και ποιητικά θα μπορέσει ο άνθρωπος να κατοικήσει πάνω σε αυτήν εδώ τη γη … “

Dimitrios Theodorou

 

MP2

Επιθυμία: Η τέχνη της αρχιτεκτονικής, να μπορεί να αποκρίνεται θετικά στο ερώτημα της ζωής και με αφορμή αυτήν και δι’ αυτής, ο άνθρωπος να αποκτά την ευαισθησία που με μεγάλη προθυμία προσφέρει απλόχερα και ανιδιοτελώς η τέχνη.

Η φύση, διαπιστώνει ο Kant, κρύβει μέσα της τη βαθιά σκοπιμότητα:  οδηγεί τον άνθρωπο ολοένα στην προσωπική τελειότητα και αυτό με τη σειρά του οδηγεί στο χτίσιμο μιας επιδιωκόμενης κοινωνίας. Η ανεστιότητα του σύγχρονου ανθρώπου είναι πολύ περισσότερο επικίνδυνη  -χωρίς να υποτιμάται καθόλου το πρόβλημα των αστέγων στους δρόμους στη σύγχρονη εποχή- καθώς ο άνθρωπος φαίνεται να χάνει τον προσανατολισμό του. Εάν βρεθεί αυτός, τότε θα μπορέσει ανάλογα και συνακόλουθα να λυθεί και το πρόβλημα των αστέγων. Η τέχνη, και μαζί με αυτήν η αρχιτεκτονική, ναι μεν οφείλει να διαφυλάσσει το καθήκον αυτό, αλλά μαζί τους ο άνθρωπος θα πρέπει να είναι ικανός να μπορεί να αντιλαμβάνεται το σκούντημα στον…

View original post 1,191 more words





ολόφρεσκο

10 04 2013

Η νύχτα αργεί το βήμα της, αφήνει χώρο από το χρόνο της στην ημέρα

Η μέρα επιμένει, ζεσταίνει τα μεσημέρια της, ανοίγει τα παράθυρά μας

Ο περίπατος βγαίνει ελαφροντυμένος σε καινούργιες διαδρομές

Ολόφρεσκο πράσινο εκεί που είχε καεί το περασμένο καλοκαίρι

Η φύση διορθώνει, θεραπεύει, ελευθερώνει τα τραύματα

Η πληγωμένη γη γίνεται γόνιμο χώμα για τη ζωή από την αρχή





στην άκρη

25 10 2009

Οδηγώ στον επαρχιακό δρόμο, ανάμεσα στις λυγερές λεύκες με το φρέσκο φύλλωμα. Ο ουρανός ψηλά, μακριά, πέρα απ’ τα χρυσοπράσινα φύλλα αρχίζει να κλείνει αν και το απομεσήμερο είναι ακόμα φωτεινό. Τα σύννεφα, που έπαιζαν, πυκνώνουν σταδιακά, βαραίνουν, συνοφρυώνονται. Ο θόλος έχει κατέβει πια πάνω απ’ τις κορυφές των δέντρων. Το φως αποτραβιέται. Η ώρα μοιάζει εσπερινή. Νιώθω την ακινησία γύρω. Νιώθω ότι πληγώνω την ειρήνη της γης που θέλει ν’ αφοσιωθεί στην προσμονή. Σταματώ στην άκρη το αυτοκίνητο. Απόλυτη ησυχία. Ούτε ο άνεμος δεν κινείται. Όλη η φύση περιμένει. Ακούω το χώμα ν’ ανασαίνει τη δίψα του. Ανοίγουν ουρανοί.








%d bloggers like this: